Terapia Uzależnień Warszawa | Dlaczego tak trudno przekonać osobę uzależnioną do leczenia?

Aktualizacja: 30 cze 2019



Dlaczego tak trudno przekonać osobę uzależnioną do leczenia?

Uzależnienie jest chyba jedyną ze śmiertelnych i chronicznych chorób które znam, gdzie Pacjent na początku terapii stoi w opozycji do specjalisty, który "ma mu pomóc". Czynników wpływających na trudność podjęcia decyzji o leczeniu jest wiele.

Początkowa motywacją do terapii jest często zewnętrzna- (muszę): bo żona dała mi ultimatum, bo grozi mi zwolnienie z pracy za picie, bo Sąd mnie przysłał, bo się przestraszyłem, że umrę, itp. Gdy coś musimy to raczej robimy to niechętnie.

Podstawową trudność stwarza rozbudowany system mechanizmów obronnych, które wykształcają się w przebiegu rozwoju uzależnienia. Mechanizmy te utrudniają dostrzeżenie negatywnych konsekwencji picia (czyli potencjalnych powodów mogących motywować do podjęcia zmiany). Osoby uzależnione nie zauważają, że coś co było kiedyś przyjemną zabawą zamieniło się w piekło. Za każdym razem, gdy osoba uzależniona zaczyna dostrzegać destrukcję spowodowaną piciem mechanizmy uaktywniają się i nasilają. Ich przykłady to:

  • zaprzeczanie faktom – nie mam problemu

  • minimalizowanie – wcale tak dużo nie wypiłem

  • obwinianie - piję, bo żona mnie nie rozumie, koledzy z pracy namówili, piję bo mam stresującą pracę

  • racjonalizowanie - wypiłem na ból zęba, musiałem postawić, by załatwić pracę, musiałem wypić, żeby koledzy nie powiedzieli, że donoszę

  • intelektualizowanie - mówienie o piciu jako o abstrakcyjnym problemie innych ludzi, alkoholik może nawet mówić rzeczy słuszne, ale bez odnoszenia tego co mówi, do siebie;

  • odwracanie uwagi - zmiana tematu rozmowy, w celu uniknięcia nieprzyjemnych kwestii związanych z piciem alkoholu;

  • fantazjowanie - tworzenie nierealnych wyobrażeń na tematy związane z piciem, np. mogę przestać pić, kiedy zechcę, jedno piwo mi nie zaszkodzi

  • koloryzowanie wspomnień - była świetna zabawa - o weselu, na którym pobił teścia pana młodego

  • marzeniowe planowanie - tworzenie naiwnych, nierealistycznych wizji swojej przyszłości w oderwaniu od realnych możliwości (moje problemy się rozwiążą, gdy wyjadę do Kanady, przestanę pić, gdy się ożenię).

Dodatkowo w trakcie spożywania alkoholu pojawiają się uczucie ulgi i rozluźnienia – odczucia przyjemne. W czasie rozwoju choroby alkoholowej dochodzi do sytuacji, gdzie okresy nie picia kojarzone są jedynie z rozdrażnieniem i złością, a upragnione uczucie ulgi pojawia się jedynie po spożyciu alkoholu. Znamienna w chorobie alkoholowej jest również zmniejszona odporność na stres, umiejętność radzenia sobie z przykrymi emocjami. Niewątpliwie czynnikiem utrudniającym podjęcie decyzji o leczeniu jest lęk pojawiający się w perspektywie odstawienia alkoholu, stąd pojawia się gniew i złość w reakcji na pozbawienie dostępu do alkoholu. Jednym z osiowych objawów choroby alkoholowej jest głód alkoholowy, czyli silne pragnienie wypicia z przymusem natychmiastowego zrealizowania potrzeby. Jest to najczęstsza przyczyna łamania abstynencji. Przeżywanie zespołu abstynencyjnego jest bardzo trudne. Dolegliwości w postaci drżenia mięśniowego, nadmiernej potliwości, mdłości, lęku, niepokoju, bezsenności, wzbudzają ogromne obawy przed odstawieniem alkoholu. Kolejna trudność wiąże się ze stereotypem „alkoholika”. Według powszechnej opinii alkoholik to osoba bezdomna, żebrząca pod sklepem na alkohol („ja nie piję taniego wina, tylko najlepsze trunki”, „nie leżę w rowie”, „nie zataczam się na drodze”, „mam pracę, dom, chodzę czysto ubrany, więc jak napiję się wieczorem to nic złego się nie dzieje”). Takie przekonanie nie tylko opóźnia refleksję nad samym sobą, ale i wzmaga opór przed uznaniem siebie, jako alkoholika. Błędne negatywne opinie, krążą również wokół placówek odwykowych np. w szpitalu przebywają tylko osoby z marginesu społecznego. Rezygnacja z picia alkoholu wiąże się z ogromną zmianą w życiu, reorganizacją dotychczasowej aktywności życiowej. Podczas picia osoba traci przyjaciół (najczęściej zostają ci związani ze spożywaniem alkoholu), traci zainteresowania oraz cele życiowe. Wypełnienie pustki po alkoholu może powodować ogromny lęk.

Terapia leczenia uzależnień nastawiona jest na naukę życia z chorobą alkoholową. Utrzymanie abstynencji jest tylko jednym z elementów. Równie ważne jest nauczenie się radzenia sobie z rozwiązywaniem problemów, podejmowaniem decyzji, z tym co trudne. Terapia pomaga w przeprowadzeniu zmiany stylu życia, poprawie jakości funkcjonowania. Podczas procesu terapii cześć uczestników z radością odkrywa, że przyszli po to aby tylko nie pić, ale przy okazji znacząco poprawili jakość swojego życia.

Zapraszamy na terapię uzależnień w Warszawie prowadzoną przez naszych specjalistów. Terapia Uzależnień Warszawa prowadzona jest w formie sesji indywidualnych i grupowych.

TERAPIA UZALEŻNIEŃ WARSZAWA 4 Kolory Życia 2016

#psychoterapia #uzależnienia #rozwój

9 wyświetlenia